Vier jaar geleden woonde ik een bruiloft bij in India. Het was een bijzondere week in een bijzonder land. De kleuren, de smaken, de feestelijkheden, ik genoot met volle teugen en koester de herinneringen. Maar ooit nog eens terug naar India? Zeg nooit nooit, maar… nee.

Over liefde in India en waarom ik nooit meer terug ga

Als +1 ging ik met een vriendin mee naar een bruiloft van een van haar vrienden in India. Het was zo’n ‘waarom niet’ beslissing, toen ze in onze vriendinnengroep vroeg wie haar kon vergezellen. Vliegtickets werden gekocht, visa aangevraagd en de lange vlucht naar Delhi werd gemaakt. En het werd een bijzondere week.

We verbleven in een B&B in New Delhi, aten eindeloos veel dahl en curry, werden met open armen en veel bloemen & liefde ontvangen tijdens een typisch Indiase bruiloft en zagen de Taj Mahal in het echt. Een unieke ervaring die ik niet had willen missen. Toch denk ik niet dat ik ooit nog terug ga naar India.

India: mijn bezoek aan Delhi en Agra

Over liefde in India en waarom ik nooit meer terug ga

Dat ik heel cliché met een darmbacterie terugkwam, strontziek werd op de dag van de terugreis (de vlucht van New Delhi naar Parijs topt mijn lijstje van slechtste vluchten ooit en ik maakte er flink wat) en nog twee weken hondsberoerd was, heeft er niet eens mee te maken. Al behoren de toiletten bij de Taj Mahal tot de smerigste die ik ooit zag, na de hurktoiletten in Frankrijk. Het is meer dat ik me zelden ergens zo ongemakkelijk heb gevoeld.

Nu moet ik bekennen dat ik ook niet geheel objectief richting India ging. Sterker nog, ik vrees dat ik nog nooit zo wantrouwend naar een tot dan voor mij onbekende bestemming ben gegaan. Vlak voor wij erheen gingen, was de verkrachting en dood van een jonge Indiase vrouw wereldnieuws.

De schrijnende verhalen over geweld tegen vrouwen kon ik maar moeilijk los laten; zulke verhalen raken een gevoelige en persoonlijke snaar. De priemende blikken van Indiase mannen – van alle leeftijden – vond ik lastig om te negeren en behoorlijk intimiderend. Niet in de minste plaats omdat ik elke man bij voorbaat al wantrouwde. Een pijnlijke constatering als je jezelf tot dan toch vrij onbevooroordeeld achtte…

Rijk vs arm, man vs vrouw

Ik ben me altijd bewust van mijn vrouw-zijn en alle voor- en nadelen die daarbij komen kijken. Hier werd het nog eens uitvergroot. Rekening houden met gewoontes in een land vind ik geen probleem. Dat je als vrouw zo overduidelijk aan meer regels moest voldoen terwijl je duidelijk minder rechten had, voelde echter niet prettig.

Straatbeeld in Old Delhi, IndiaBijna van top tot teen bedekt in de Djama Masjid Moskee in India

Van top tot teen bedekt, met extra gewaad, bij de Djama-Masjid Moskee in Delhi

Wat me ook opviel, waren de grote contrasten. Tussen arm en rijk, schone winkelcentra en huizen op een vuilnisbelt, tussen verschillende kasten (ook al zijn die officieel afgeschaft), tussen mannen en vrouwen… Ik ben zelden ergens geweest waar zoveel nadruk lag op de verschillen tussen mensen. Waar kinderen op straat bedelen, soms zelfs met een baby ernaast. Waar mensen met je op de foto willen, omdat de kleur van je huid en haar contrasteert met die van hen. Waar de eigenaresse van ons B&B los ging over mensen beneden haar stand. Voor haar heel normaal, voor ons als nuchtere Nederlanders vooral bevreemdend en ongemakkelijk. Vol de discussie ingaan doe je toch ook niet op zo’n moment.

Ondanks mijn ongemakkelijke gevoel, gebeurde er weinig echt vervelends. Als ik dat moment achterin de tuktuk, wachten voor een rood stoplicht, even vergeet… dat piepjonge straatjochie dat maar aan mijn arm en vervolgens borst bleef zitten, deed dat vast niet bewust… toch?

Opgedoft voor een typisch Indiase bruiloft

Opgedoft voor een typisch Indiase bruiloft. De henna zat na drie weken nog op mijn handen

Het voelt oneerlijk en elitair, om toe te geven aan dat negatieve gevoel en nooit meer naar India te gaan, omdat het leven daar zo contrasteert met wat jij bent gewend. Want voor elke starende man waren er ook vriendelijk glimlachende. Voor elke oplichter vrijgevige Indiërs die ons met liefde hun land lieten zien en hun lekkerste maaltijden voorschotelden. Tijdens onze fiets-toer dwars door de drukke straten en kleine steegjes van Old Delhi voelde ik me ouderwets op mijn gemak, vast dankzij de fiets. En New Delhi is maar een fractie van India, zo vertelden ook die twee Hollandse vriendinnen van de bruidegom die elk solo door India reisden in de dagen voor en na de bruiloft.

Toch kan ik dat onprettige gevoel niet van me afschudden. En met nog een hele wereld aan mijn voeten acht ik de kans dat de mijne ooit nog op Indiase bodem staan dan ook vrij klein.

En jij? Ben jij weleens in India geweest? Of zou je dat willen?