Over goede gesprekken en een nieuw jasje

Kleurrijke plaatjes in het beroemde regenboog panorama van Olafur Eliasson op het dak van het ARoS Aarhus Art Museum

Ken je dat? Dat je tijdenlang worstelt met gedachtekronkels, gevoelens en ondanks dat je best onder woorden kunt brengen wat je dwars zit, het gewoon niet lukt om echt orde in die chaos in je hoofd te scheppen? Hoe fijn is het als een paar goede gesprekken daar ineens verandering in brengen.

Over goede gesprekken en een nieuw jasje

Chaos in m’n hoofd is niets nieuws. Net als het worstelen met gedachten en wat ik eigenlijk wil. Een paar jaar geleden kampte ik – net als de rest van mijn generatie – met een klassieke quarterlife crisis. Ik werd dertig en vond dat zo’n ding dat ik vervolgens naar de andere kant van de wereld vluchtte, om eindelijk die lange soloreis te maken.

Een geweldige reis, maar het loste natuurlijk niets op. Die twijfels over wat ik wilde met mijn leven staken een paar maanden na thuiskomst weer net zo hard de kop op als daarvoor.

Liever slangen dan spinnen knuffelen in Australië (Natasja)

Liever slangen dan spinnen in Australië

Het duurde nog een jaar voor ik me realiseerde dat ik mijn leven niet goed genoeg kon vinden, maar zolang ik geen idee had waar ik dan gelukkiger van werd, het weinig zin had overal tegenaan te schoppen.

Inmiddels kan ik steeds meer vrede vinden in het wel of niet weten wat ik wil en ben ik behoorlijk tevreden met mijn leven.

Stilstaan en nooit genoeg

Toch voelt het ook weleens alsof ik stil sta. Waar bijna iedereen om me heen relaties heeft of na een pijnlijke breuk zich toch weer openstelt voor de liefde, huizen koopt, van baan wisselt en kinderen krijgt, ben ik al ruim 10 jaar werkzaam in mijn eerste ‘echte’ baan, zonder te daten (dus laat staan relatie) en woon ik met twee katten in een huurflatje.

“Zolang ik geen idee heb wat me dan gelukkiger maakt, heeft het weinig zin overal tegenaan te schoppen.”

Niets mis mee, toch vraag ik me met enige regelmaat af of dingen niet anders moeten. Want ook al heb ik een prima leven, het kan altijd beter.

Dat zegt tenminste de perfectionist en streber in mij: “Die zwakke plekken kun je namelijk prima onder woorden brengen, dus dan moet je ze toch ook kunnen verbeteren?” Ook de vraag of ik niet eens grote knopen moet doorhakken schiet geregeld door m’n hoofd. Een huis kopen en andere ‘grote-mensen-dingen’ doen nu ik zelf toch ook echt volwassen en inmiddels aan de tweede helft van mijn dertigersjaren bezig ben?

Over die goede gesprekken

Omdat ik ook in mijn werk de laatste jaren nog weleens twijfelde over waar mijn sterke punten en doorgroeimogelijkheden liggen, kreeg ik de kans met een coach te praten. In december had ik mijn eerste gesprek, ergens in Brabant in een bos.

Een confronterend gesprek. Want hoewel ik heel makkelijk praat over emoties en wat me dwars zit en geregeld goede gesprekken met vriend(inn)en heb, is het toch wat anders wanneer iemand die niet zo dichtbij me staat me vragen stelt over dingen waar ik voor mezelf nog geen antwoord op heb. Of het antwoord niet op durf te geven.

Over goede gesprekken in de sneeuw

Een gesprek dat me in de laatste maand van het jaar flink liet nadenken én denkvoer mee gaf voor het nieuwe jaar. In januari stond er een tweede gesprek gepland. Ter voorbereiding liet mijn coach me kennismaken met de logische niveaus van denken, leren en veranderen van Bateson en Dilts.

En hoewel ik ook het tweede gesprek weer rete-spannend vond, verliep het heel anders dan het eerste. Ik ontdekte enkele van mijn eigen logische niveaus, wist ineens de wirwar van gedachten in mijn hoofd te ontrafelen en durfde dingen hardop te zeggen. Dat ik de moeite waard ben bijvoorbeeld, en niet zo alleen als ik me soms voel. Dingen die ik heus wel wist maar al van kinds af aan geregeld tegenaan loop (lang leve perfectionisme en onzekerheid) en de laatste jaren dankzij mijn verstokte vrijgezellenbestaan toch ook weleens aan twijfel.

En waar ik goed in ben, zowel in mijn werk als in de dingen die ik daarbuiten doe. Schrijven, organiseren, ideeën aandragen en initiëren, ik doe het graag én ik ben er goed in (alleen het afmaken ontbreekt soms, kuch).

Kleurrijke plaatjes in het beroemde regenboog panorama van Olafur Eliasson op het dak van het ARoS Aarhus Art Museum

En een nieuw jasje

En dan dat nieuwe jasje. Ook op bloggebied worstelde ik nog weleens met dingen. Wel of geen niche kiezen, in het Engels bloggen, vaker publiceren of meer richten op lange artikelen, meer persoonlijk of toch die magazine-stijl waar ik zo van hou?

Inmiddels weet ik steeds beter wat ik wel en niet wil met mijn blog en heb ik het ‘moeten’ op diverse fronten losgelaten. Wat mij betreft hoeft bloggen niet aan zoveel regeltjes te voldoen, die vooral vaak zelf opgelegd lijken te zijn. Ik schrijf wanneer ik wil en waarover ik wil. Dat kan de ene keer een lange post over een persoonlijk onderwerp zijn of een uitgebreide city guide over een stedentrip-bestemming en de volgende keer een kort lijstje met ‘doen in een stad’-tips. Het enige waar ik wel in probeer te veranderen is de regelmaat waarmee ik publiceer. Als dat niet lukt, maak ik me er echter ook niet druk om.

Vorige week kreeg ik weer de kriebels en ging ik op jacht naar een nieuw theme. Een persoonlijker theme spookte even door mijn hoofd, tot ik een tip kreeg en alsnog koos voor een magazine-stijl. Een modern theme waarin foto’s de ruimte krijgen, gerelateerde posts makkelijker gevonden kunnen worden en mijn blog daarnaast mobiel ook goed te lezen is.

Frisse zin

Ik ben in elk geval erg content met dit nieuwe jasje én de (relatieve) rust in m’n hoofd! Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik ongetwijfeld nog wel eens tegen dezelfde dingen aan ga lopen of in dezelfde valkuilen stap. Dat zie ik dan wel. Nu ga ik elke dag weer met frisse zin aan de slag en zie ik wel wat dit jaar verder gaat brengen. Een fijn vooruitzicht, wat mij betreft.

Fijne zondag!

Hoe ga jij om met persoonlijke ontwikkeling? En wat vind je van mijn nieuwe theme? Ik lees het graag!

27 Reacties

  1. 31 maart 2017 / 10:21 AM

    Heel herkenbaar. Weet ook met regelmaat niet waar ik het zoeken moet omdat er van alles borrelt maar nog geen richting heeft. Moeten loslaten is soms lastig, ik denk ook weleens dat ik al meer bereikt had moeten hebben maar kan in ieder geval tegen mezelf zeggen dat ik trots ben…

  2. 22 februari 2017 / 19:23 PM

    Mooie blog en mooie post! Herkenbare vragen. Ikzelf heb ‘gezworven’ van baan naar baan en van woonplaats naar woonplaats tussen mijn 20e en 29e en was heel rusteloos en onzeker. (The roaring twenties! ;)) en toen besloot ik voor de uitdaging te gaan om ergens te blijven, zowel qua wonen als werk. Dat heeft me veel goed gedaan, al moest er ook een coach aan te pas komen.
    Geniet van de -relatieve- rust en het meer zelfverzekerd de wereld inkijken. En thanks voor het delen. Je helpt zo anderen realiseren dat ze niet de enige zijn en alleen al daarmee ook hen weer een stukje op weg :)

  3. 18 februari 2017 / 10:07 AM

    Helemaal mee eens, gewoon je eigen regeltjes toepassen, zo zijn we ook begonnen toch ooit. Toen waren er eigenlijk helemaal geen regeltjes. Ik heb ook lak aan de regeltjes. Ik vind het fijnst om lekker content te produceren en mijn informatie kwijt te kunnen, hoofd zit vaak erg vol.

    Wel lekker om fris te starten, ik was wel klaar met mijn blognaam. Je layout is pretty zo, vind de titels erg mooi zo. En wat betreft dat dertigersdilemma, als ik het zo mag noemen: herkenbaar, maar ik had er meer last van op mijn 25 dan nu eigenlijk – gelukkig maar. Je zou zeggen dat reizen helpt, maar denk juist integendeel haha. Dan wil je voor altijd reizen en dan moet je weer terug naar je baan boehoe haha.

    • 23 februari 2017 / 09:56 AM

      Ja precies! Ik begon ooit om vrienden en familie op de hoogte te houden tijdens mijn verblijf in Australië en bleef doorgaan omdat ik graag schrijf. En jemig ja, dat dertigersdilemma, of quarterlife-crisis… ik begin ook steeds meer te merken dat sommige twijfels gewoon elke paar jaar terug komen. Maar jullie maken in elk geval een toffe stap door die wereldreis gewoon te gaan maken!

  4. 9 februari 2017 / 07:32 AM

    Mooi geschreven en herkenbaar ook! We laten onszelf vaak druk opleggen door ‘hoe het hoort’ denk ik. Begrijpelijk (Ik heb daar zelf soms ook), maar fijn is anders. Wat kan een coach dan helpen om nieuw inzichten te krijgen hè? En ik vind je nieuwe thema ook mooi trouwens, heel modern!

  5. 7 februari 2017 / 13:54 PM

    Ik zei het eerder al op twitter, maar je site ziet er echt heel mooi uit zo! Eigenlijk vind ik het juist leuk dat je juist niet duidelijk voor een niche kiest, vind de afwisseling erg fijn. En ach, moeten, daar heb ik sowieso niet zo veel mee ;-). Goed trouwens dat je met een coach praat, lijkt mij soms erg verhelderend. Het hele “kinderding” is iets waar wij ook vaak mee geconfronteerd worden. De ergste opmerking: “maar jij ben toch ook al bijna 30?”. Het komt als het komt :-)

    • 8 februari 2017 / 11:04 AM

      Jaah, dank je wel! En ik ben inmiddels 36, kun je nagaan :’) Krijg er eigenlijk nooit vragen over maar ben me er wel steeds meer van bewust dat ik niet eeuwig de tijd heb om die kindervraag uit te vogelen. Tot die tijd stort ik online en offline gewoon af en toe mijn hart uit.

  6. 6 februari 2017 / 19:47 PM

    Fijn dat je wat rust hebt gevonden. Al dat nadenken over “hoe het zou moeten zijn”, heeft inderdaad geen nut. Het is zoals het is en prima toch? Als je het naar je zin hebt op je werk, waarom zou je veranderen? En in een huurhuis kan je heerlijk leven! En die leuke man ontmoet je vast wel…zeker als je rust in je hoofd hebt en gelukkig bent met jezelf. Het is een cliché, maar ja, cliché’s zijn vaak wel waar ;). Hugz!

    • 8 februari 2017 / 10:53 AM

      Haha die clichés ja… helemaal mee eens dat ze vaak waar zijn, toch kan ik er op sommige vlakken niet echt meer in geloven :’) Maar wat meer rust in de kop is dan heel cliché weer heel fijn! ♥

  7. 6 februari 2017 / 19:47 PM

    Ah, ontzettend herkenbaar allemaal! Ik moet zeggen dat ik er de laatste maanden niet meer zoveel last van heb, maar man, wat heb ik gruwelijk veel last gehad van die quarter life crisis de afgelopen jaren. Verschrikkelijk! Ik herken dus ook nogmaals zo’n beetje alles wat je schrijft haha.

    Zo herkenbaar dat ik van de week toevallig mijn portfolio site ook een nieuw jasje heb gegeven ;) Vind jouw theme heel mooi trouwens! Simpel, overzichtelijk maar toch klassiek. Hier houd ik wel van :D

    • 8 februari 2017 / 09:57 AM

      Haha, het is echt typisch iets van onze en de generatie na ons vrees ik! Heb zelf ook weleens gedacht: joe, had ik hier rond m’n dertigste niet ook al last van?! Maar het hoort er een beetje bij denk ik.

      En bedankt, ik ga ook een kijkje nemen op jouw site!

  8. 5 februari 2017 / 21:36 PM

    Wat een mooi thema! Ik vind je blog juist leuk om te lezen, juist omdat jouw leven zo anders is dan die van mij. Je verhaal vind ik erg herkenbaar, maar voor mij geld het juist andersom. Momenteel ben ik aan het revalideren om inzicht te krijgen in de onzichtbare gevolgen van mijn beperking. Heel veel veranderingen dus.

    Het is goed dat je met anderen bent gaan praten. Dat kan net even dat steuntje in de rug geven.

    • 8 februari 2017 / 09:55 AM

      Wat leuk! Ik schrijf natuurlijk heel erg vanuit mijn eigen perspectief, fijn dat je daarom juist mijn blog leest :) En succes met je revalidatie, pittig!

  9. 5 februari 2017 / 18:33 PM

    Heel herkenbaar die twijfels en onzekerheden. Dat soort gedachten spoken ook regelmatig door mijn hoofd, vooral op werkgebied. Je thema is echt supermooi trouwens! Ik ben wel fan van de magazine stijl :)

    • 5 februari 2017 / 20:50 PM

      Dank je! En ja, het blijft een uitdaging te ontdekken wat je wil en jezelf te blijven ontwikkelen. Gelukkig zijn we daarin niet alleen! :)

  10. 5 februari 2017 / 16:05 PM

    Ik piel nu op mijn mobiel dus zal straks eens achter mijn computer kijken en het thema waarderen ;-) Maar als -ook- net 30’er herken ik je twijfels wel. Is dit het? Is dit alles? Ze zeggen hoe ouder je wordt, hoe zekerder je bent. Nou niet dus, de druk, de onrust. Rupsje Nooitgenoeg. Is reizen dan een manier om even weg te vluchten? Een uitweg? Ik herken je vragen.

    • 5 februari 2017 / 18:29 PM

      Als het goed is, ziet ‘ie er mobiel ook goed uit :D En dat ‘is dit alles’ gevoel is inderdaad zo bekend, ook echt iets van onze generatie als ik het zo in mijn eigen omgeving alleen al zie. Merk wat reizen betreft dat ik het thuiskomen inmiddels ook net zo fijn vind, dat geeft ook al meer rust :)

  11. 5 februari 2017 / 14:35 PM

    Heel mooi om te lezen wat je hier neerpent. Het zoeken naar wat je wilt is niet eenvoudig, en al die grote mensendingen zijn ook geen eenvoudige keuzes. Al heb ik vaak het idee dat vooral mijn omgeving (ouders, grootouders etc) hier van wakker liggen en vinden dat ik daar bezig mee moet zijn. Zelf geloof ik er rotsvast in dat ik het wel zal merken als ik een bepaalde stap wil maken of richting uit wil. Dan doe ik dat omdat ik dat wil, niet omdat de rest van de wereld dat ik dat hoor te doen. Favoriete ergenis: 28 jaar + partner = nu moet je toch wel echt dringend aan kinderen beginnen hoor. *rolleyes* Doe dus maar gewoon verder zoals je bezig bent en met behulp van die coach zullen er nog wel meer puzzelstukken op z’n plaats vallen. Ik ben trouwens ook fan van het nieuwe jasje!

    • 5 februari 2017 / 18:10 PM

      En dan ben ik inmiddels 36 en in diverse vriendengroepen de enige zonder kinderen… :’) En wat goed, dat je dat voor jezelf al zo hebt uitgevogeld, prima levensmotto! En dank je wel!

  12. 5 februari 2017 / 13:03 PM

    Ik vind je nieuwe theme heel leuk. Goed dat je met een coach praat, dat lijkt me echt heel verhelderend. Alleen het vinden van een coach met wie het klikt lijkt me nog lastig. Ik vind persoonlijke ontwikkeling sowieso best lastig. Mijn leven lijkt van buitenaf denk ik best op orde: ik heb een paar jaar geleden een huis gekocht, ik heb een vaste baan, een relatie (weliswaar op afstand). Maar zo voelt het echt totaal niet hoor! Mijn quarterlifecrisis is naadloos overgegaan in een midlifecrisis. (Ik denk niet dat ik 27×4 jaar oud zal worden, dus de quarterlifecrisis moet wel voorbij zijn nu.)

    • 5 februari 2017 / 18:06 PM

      Merk dat ik zelf vooral met de jaren meer rust kan vinden en meer afstand kan nemen van bepaalde verwachtingen, vooral die van mezelf. En het hoort een beetje bij het huidige leven denk ik, met zoveel mogelijkheden en keuzes dat je altijd maar moet afwachten of je de juiste maakt.

      En geen midlifecrisis hoor, je kunt hierna wel door naar in een dertigersdilemma ;-) Ik kwam bij deze coach via mijn werkgever, ben niet zelf op zoek gegaan. Misschien kun je eens in je omgeving of online informeren of mensen goede ervaringen hebben bij iemand?

  13. 5 februari 2017 / 12:39 PM

    Dit vind ik mooi Natas. Dat je je uberhaupt openstelt voor dergelijke gesprekken is al een mooie stap (want retespannend lijkt me). Soms zie je zelf ook niet meer waar je krachten liggen en moet dat van buitenaf bevestigd of ontdekt worden. Ik geloof in een mooie toekomst (en heden) voor jou!

    • 5 februari 2017 / 17:48 PM

      Dank je! <3 Vond het zeker heel spannend! Maar merkte ook dat het heel verfrissend is om met een buitenstaander over zulke dingen te praten, daardoor vallen gesprekken die ik met bekenden had de laatste tijd ook ineens beter op hun plek.

  14. 5 februari 2017 / 12:37 PM

    Wat is je nieuwe theme mooi! Ik krijg er ook meteen de kriebels van om alles te veranderen! En ik herken heel erg wat je zegt qua eigenlijk alles. Het bloggen zonder niche, het maakt me eigenlijk niet uit. Ik geniet teveel van de persoonlijke kant van mijn blog om me daar zorgen om te maken. Soms wil ik me meer op productiviteit richten en soms weer meer op reizen. Het maakt toch niet uit. Het is mijn blog. Ik heb inderdaad nu bedacht om met meer regelmaat te posten. Minimaal één post per week. Ik hou me daar nu aan, maar het verveelt nu al haha. Ik wil meer posten!

    En wat betreft het huurhuisje, katten en geen relatie hebben, i hear ya! Ik heb het idee dat dit allemaal over mij gaat. Ik vind het voor nu totaal geen probleem dat ik alleen ben en in een huurhuisje zit. Ik ben content met waar ik nu ben. Al wijst dat natuurlijk niet uit dat ik hier in de toekomst wel verandering in wil brengen. Het gaat erom dat je zelf bewust bent van waar je staat en wat je daar vind vindt. En volgens mij, zit dat bij jou wel goed! :)

    • 5 februari 2017 / 17:45 PM

      Haha, dan zou ik ook gewoon lekker meer posten! En ja, huisje boompje beestje kan dus prima in je eentje in een huurhuis merk ik ook wel. Ik zou het best wel anders willen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk :’) Gesprekken als laatst zorgen er wel voor dat ik daar wellicht ook wat meer mee ga doen… misschien :) En thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *