Ken je dat? Dat je tijdenlang worstelt met gedachtekronkels, gevoelens en ondanks dat je best onder woorden kunt brengen wat je dwars zit, het gewoon niet lukt om echt orde in die chaos in je hoofd te scheppen? Hoe fijn is het als een paar goede gesprekken daar ineens verandering in brengen.

Over goede gesprekken en een nieuw jasje

Chaos in m’n hoofd is niets nieuws. Net als het worstelen met gedachten en wat ik eigenlijk wil. Een paar jaar geleden kampte ik – net als de rest van mijn generatie – met een klassieke quarterlife crisis. Ik werd dertig en vond dat zo’n ding dat ik vervolgens naar de andere kant van de wereld vluchtte, om eindelijk die lange soloreis te maken.

Een geweldige reis, maar het loste natuurlijk niets op. Die twijfels over wat ik wilde met mijn leven staken een paar maanden na thuiskomst weer net zo de kop op als daarvoor.

Liever slangen dan spinnen knuffelen in Australië (Natasja)

Liever slangen dan spinnen in Australië

Het duurde nog een jaar voor ik me realiseerde dat ik de dingen in mijn leven niet goed genoeg kon vinden, maar zolang ik geen idee had waar ik dan gelukkiger van werd het weinig zin had overal tegenaan te schoppen.

Inmiddels kan ik steeds meer vrede vinden in het wel of niet weten wat ik wil en ben ik behoorlijk tevreden met mijn leven.

Stilstaan en nooit genoeg

Toch voelt het ook weleens alsof ik stil sta. Waar bijna iedereen om me heen relaties heeft of na een pijnlijke breuk zich toch weer openstelt voor de liefde, huizen koopt, van baan wisselt en kinderen krijgt, ben ik al ruim 10 jaar werkzaam in mijn eerste ‘echte’ baan, zonder te daten (dus laat staan relatie) en woon ik met twee katten in een huurflatje.

“Zolang ik geen idee heb wat me dan gelukkiger maakt, heeft het weinig zin overal tegenaan te schoppen.”

Niets mis mee, toch vraag ik me met enige regelmaat af of dingen niet anders moeten. Want ook al heb ik een prima leven, het kan altijd beter.

Dat zegt tenminste de perfectionist en streber in mij: “Die zwakke plekken kun je namelijk prima onder woorden brengen, dus dan moet je ze toch ook kunnen verbeteren?” Ook de vraag of ik niet eens grote knopen moet doorhakken schiet geregeld door m’n hoofd. Een huis kopen en andere ‘grote-mensen-dingen’ doen nu ik zelf toch ook echt volwassen en inmiddels aan de tweede helft van mijn dertigersjaren bezig ben?

Over die goede gesprekken

Omdat ik ook in mijn werk de laatste jaren nog weleens twijfelde over waar mijn sterke punten en doorgroeimogelijkheden liggen, kreeg ik de kans met een coach te praten. In december had ik mijn eerste gesprek, ergens in Brabant in een bos.

Een confronterend gesprek. Want hoewel ik heel makkelijk praat over emoties en wat me dwars zit en geregeld goede gesprekken met vriend(inn)en heb, is het toch wat anders wanneer iemand die niet zo dichtbij me staat me vragen stelt over dingen waar ik voor mezelf nog geen antwoord op heb of het antwoord niet op durf te geven.

Over goede gesprekken in de sneeuw

Een gesprek dat me in de laatste maand van het jaar flink liet nadenken én denkvoer mee gaf voor het nieuwe jaar. In januari stond er een tweede gesprek gepland. Ter voorbereiding liet mijn coach me kennismaken met de logische niveaus van denken, leren en veranderen van Bateson en Dilts.

En hoewel ik ook het tweede gesprek weer rete-spannend vond, verliep het heel anders dan het eerste. Ik ontdekte enkele van mijn eigen logische niveaus, wist ineens de wirwar van gedachten in mijn hoofd te ontrafelen en durfde dingen hardop te zeggen. Dat ik de moeite waard ben bijvoorbeeld, en niet zo alleen als ik me soms voel. Dingen die ik heus wel wist maar al van kinds af aan geregeld tegenaan loop (lang leve perfectionisme en onzekerheid) en de laatste jaren dankzij mijn verstokte vrijgezellenbestaan toch ook weleens aan twijfel.

En waar ik goed in ben, zowel in mijn werk als in de dingen die ik daarbuiten doe. Schrijven, organiseren, ideeën aandragen en initiëren, ik doe het graag én ik ben er goed in (alleen het afmaken ontbreekt soms, kuch).

Kleurrijke plaatjes in het beroemde regenboog panorama van Olafur Eliasson op het dak van het ARoS Aarhus Art Museum

En een nieuw jasje

En dan dat nieuwe jasje. Ook op bloggebied worstelde ik nog weleens met dingen. Wel of geen niche kiezen, in het Engels bloggen, vaker publiceren of meer richten op lange artikelen, meer persoonlijk of toch die magazine-stijl waar ik zo van hou?

Inmiddels weet ik steeds beter wat ik wel en niet wil met mijn blog en heb ik het ‘moeten’ op diverse fronten losgelaten. Wat mij betreft hoeft bloggen niet aan zoveel regeltjes te voldoen, die vooral vaak zelf opgelegd lijken te zijn. Ik schrijf wanneer ik wil en waarover ik wil. Dat kan de ene keer een lange post over een persoonlijk onderwerp zijn of een uitgebreide city guide over een stedentrip-bestemming en de volgende keer een kort lijstje met ‘doen in een stad’-tips. Het enige waar ik wel in probeer te veranderen is de regelmaat waarmee ik publiceer. Als dat niet lukt, maak ik me er echter ook niet druk om.

Vorige week kreeg ik weer de kriebels en ging ik op jacht naar een nieuw theme. Een persoonlijker theme spookte even door mijn hoofd, tot ik een tip kreeg en alsnog koos voor een magazine-stijl. Een modern theme waarin foto’s de ruimte krijgen, gerelateerde posts makkelijker gevonden kunnen worden en mijn blog daarnaast mobiel ook goed te lezen is.

Frisse zin

Ik ben in elk geval erg content met dit nieuwe jasje én de (relatieve) rust in m’n hoofd! Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik ongetwijfeld nog wel eens tegen dezelfde dingen aan ga lopen of in dezelfde valkuilen stap. Dat zie ik dan wel. Nu ga ik elke dag weer met frisse zin aan de slag en zie ik wel wat dit jaar verder gaat brengen. Een fijn vooruitzicht, wat mij betreft.

Fijne zondag!

Hoe ga jij om met persoonlijke ontwikkeling? En wat vind je van mijn nieuwe theme? Ik lees het graag!