Als het vuur gedoofd is

Achteraf gezien waren er al maanden signalen. Signalen die ik heus wel serieus nam. Want ik gaf toch toe aan die vermoeidheid in San Diego en bleef vaker in de koelte van mijn hotelkamer dan een echte reiziger zou doen? En ik besloot dit jaar toch minder op pad te gaan en me volledig te focussen op mijn droomreis naar Nieuw-Zeeland? En jemig, die lichamelijke vermoeidheid moest na de winter vast wel een fysieke oorzaak hebben. Gebrek aan vitamines, zon, wat dan ook.

Het kwartje viel pas toen mijn fysio opmerkte dat mijn hoofd en lijf niet op dezelfde lijn zaten. Want ik riep weliswaar dat ik me prima voelde, mijn nek, rug en schouders zaten voor de zoveelste keer volledig vast. En die vermoeidheid werd steeds erger, terwijl er geen fysieke oorzaak bleek te zijn.

Want ja, ik ben moe. Zo moe dat ik met moeite het eind van m’n (werk)dag haal, steeds minder sociale dingen doe omdat ik niet meer uit m’n ogen kan kijken aan het eind van de week. Moe van de hoge eisen die ik mezelf opleg om aan die net zo hoge lat te kunnen voldoen… en de valkuilen die me steevast laten struikelen. Moe van het altijd maar voor mezelf moeten zorgen. Zo moe dat ik nog maar weinig plezier beleef aan de dingen die ik doe…

Als het vuur gedoofd is…

En zo moe dat ik nu ineens gedwongen niet meer aan het rennen ben. Sterker nog, momenteel doe ik bijna niks. Want ondanks de stappen die ik de afgelopen maanden maakte, door meer voor mezelf te kiezen en dankzij eerlijke gesprekken met een coach, is de rek er een beetje uit en zit ik ineens thuis.

En dus probeer ik dingen los te laten en te bedenken hoe ik dingen kan veranderen. Te erkennen dat dingen niet altijd bij mij of aan mij liggen. En niet geheel onbelangrijk, op zoek naar de dingen waar ik echt blij van word. Waar ik voor warm loop, die het vuurtje weer doen aanwakkeren.

En tot die tijd, tja… loslaten.

Ben ik die enige die nu de soundtrack van Frozen in haar hoofd heeft?

Let it goooooo! ♪

22 reacties

  1. Lijkt me enorm frustrerend, dat je het idee hebt dat je naar lichaam luistert, maar dat dat dan toch niet zo blijkt te zijn. Veel sterkte en succes op je weg naar herstel!

  2. Heel herkenbaar! In december ging het bij mij ook echt niet meer, ik bleek een dysbiose te hebben, veroorzaakt door van alles, waaronder stress. Nu krijg ik BBZ, doe ik rustiger aan en heb ik een coach ingeschakeld die mij helpt m’n business op het juiste pad te krijgen (want daar zat ie niet helemaal). Een mesoloog helpt me met m’n dysbiose en de psycholoog die ik heb gezien zei dat ik er op tijd bij was om een burn out te voorkomen en vooral m’n energie moet bewaken. Soms best lastig, want ik ben zo blij als ik het weer heb!

    Sterkte in elk geval. En laten we inderdaad goed om onszelf denken :)

  3. Het is precies mijn verhaal. Ook ik ben /was moe en viel uit. Nu twee maanden. Net als jij keek ik veel netflix, dwong ik mezelf elke dag even te wandelen en deed verder eigenlijk..niks…ik kon letterlijk niet meer. Nu op naar het herstel!! Succes met die balans en met de zoektocht waar je echt blij van wordt. Het houdt mij al weken bezig 😉

  4. Ah meis, wat naar dat de rek eruit is. Ik had dit bericht gemist, goed dat je me er nog even op wijst. En tegelijk een reminder aan mezelf dat ook ik er om moet denken. Take care lady. Neem je rust én tijd!

  5. Hoe rot ook op dit moment, waarschijnlijk ben je na afloop blij dat ’t je overkomen is. Het geeft je focus op wat echt belangrijk is voor je. Voor nu veel kracht in dit proces, maar vooral proberen lief te zijn voor jezelf. Geef het tijd.

  6. Stoer dat je er over schrijft. Ik vind het al moeilijk om zoiets te (h)erkennen. En een coach lijkt me helemaal een uitdaging. Hoop voor je dat het snel beter gaat. Vooruitzicht van reis met mezus kan er misschien bij helpen? Wij Alphenaren overwinnen dingen he 😚

  7. Wat vervelend! Maar erg herkenbaar, ik ben jaren geleden thuis komen te zitten.

    Even de boog niet gespannen, goed voor jezelf zorgen! Het komt vanzelf allemaal weer goed en dankzij een coach heb je meer op het netvlies wat echt belangrijk is. Beterschap!

  8. Wat heftig en heel herkenbaar! Neem je tijd en gun jezelf de ruimte (dit is inderdaad makkelijker gezegd dan gedaan). Bij mij hielp het weer om inderdaad op de kleine dingen te focussen waar ik wel blij van werd/word. Heel veel knuffels en liefs <3

  9. <3 <3 Take care Natas. Je bent een mooi mens. Ik hoop dat je snel de leuke jij vol levensvreugde terugvindt. Tot die tijd: neem rust, ga op onderzoek uit en doe wat goed voelt. Hug!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*

%d bloggers liken dit: