Over wirwar, woordenbrij en geen woorden vinden

Herinneringen en emoties tuimelen over elkaar heen in alle uithoeken van mijn brein. Een wirwar aan gedachten en een eindeloze woordenbrij is het gevolg. Een woordenbrij waarin tal van belevenissen rond dwalen waar ik nog over schrijven wil.

Over mijn droomreis naar Nieuw-Zeeland bijvoorbeeld, met haar ruige landschappen en besneeuwde bergtoppen. Waar ik mezelf wéér tegenkwam én mezelf weer terug vond. Over eerdere reizen die ik maakte de afgelopen jaren. Naar San Diego, inmiddels alweer een jaar geleden, en waar ik pas één keer eerder de woorden voor vond. Over andere bestemmingen waar nog zoveel meer over te schrijven is.

Woorden over het zwarte gat waar ik in tuimelde en met soul searching, tranen en rust sindsdien weer uit probeer te kruipen. Over de lessen die ik leerde en anderen misschien een stap in de goede richting mee kan laten zetten.

Over minder moeten en meer zelfliefde - Natasja (door LauraVL / Perfect Portret)

Af en toe vond ik wel de woorden. Zo schreef ik over minder moeten en meer zelfliefde en probeerde ik de afgelopen maanden in beeld te brengen in weekoverzichten. Het duurde soms dagen voor mijn vingers de juiste toetsen vonden en het ook daadwerkelijk op mijn beeldscherm verscheen, maar ze kwamen.

Vaker zat ik met laptop op schoot naar een knipperende cursor in een wit vlak te turen. Scrolde ik door de honderden foto’s van Nieuw-Zeeland en verdronk ik haast in heimwee en de overdaad aan prachtige plekken, want hoe beschrijf ik nu wat dat land met me deed? En hoe kies ik daar nu de mooiste foto’s uit om te bewerken en te publiceren?

En dus klap ik geregeld mijn laptop weer dicht. Kruip ik in bed, waar mijn katten me gezelschap houden en beter slapen dan ikzelf. Draait Netflix overuren en vraagt geregeld of ik nog steeds aan het kijken ben, terwijl ik er afgelopen maand al drie series doorheen jaagde. Maak ik de ene karakterloze Sim na de andere (ik wist dat het geen goed idee was die trial te downloaden…) en bouw ik luxe huizen met absurd grote kamers en zwembaden in de achtertuin. Gewoon, om mijn gedachten te verzetten en te verdwalen in werelden die niet de mijne zijn.

Terwijl de herfst buiten haar koude armen om ons heen slaat, wacht ik geduldig tot de storm in m’n hoofd weer gaat liggen en de wirwar aan gedachten en woorden langzaam ontrafelt. En die woorden en verhalen… die komen wel weer.

Foto’s door LauraVL / Perfect Portret

4 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*

%d bloggers liken dit: